Klein leed

Een oude dichtbundel, uit de ramsjbak. Mooier dan de gedichten zelf vond ik het schutblad en het klein drama dat zich daar ontvouwt..

'Waarom, Rietje, irriteerde je me die dag zoo?'

De weg is hoe

De kraanvogel weet van de altijddurende waarheden van de overlever. Hij weet dat de diepste energieën van het land blijvend zijn: de zon, regen, lucht, en door het land circulerende voeding via organismen en bodem.

Schitterend proza van de Canadese natuurkenner Trevor Herriot.

Hij begon een voettocht vanuit zijn huis en beschrijft dit als 'een pelgrimage over de prairie door natuur, verlangens en ziel'.

Een aantal belangrijke boodschappen heeft hij.

Een pelgrimage kan overal zijn. Waarom vliegen we bijvoorbeeld naar Japan voor een mystieke tocht langs tempels? We kunnen ook onze eigen achterdeur uitlopen.

Wat je ziet is niet wat je ziet. De eentonige landbouwmonoculturen van de westerse wereld (ik denk ook aan de eindeloze graanvelden van de Camino!) zijn vol leven en veel diverser dan het lijkt.

We zijn ver af van wat eens was. De oude structuren blijven wel, hiervoor zouden we diep respect moeten hebben.

Een diepzinnig en origineel pleidooi voor onze natuurwaarden, en voor nederigheid van de mens die denkt dat alles maakbaar is.

The road is how. Trevor Herriot (Harper Collins, 2014). Dank, vriend Marco, voor deze fijne uren leesplezier, tot mij gebracht vanuit San Francisco tijdens je eigen pelgrimage in de VS in 2016.

Als de schrijver vat wat jij ook voelt

Gouden uurtjes.. het lezen van Dit zijn de namen. Ik weet dat het al een aantal jaren uit is, maar nu kwam het er pas van. Wat een boek! Ik ben het eens een keer eens met de flaptekst van (de Volkskrant): Nederland is te klein voor Wieringa. Mee eens om een andere reden dan de recensent wellicht. Ik lees erg weinig Nederlandse literatuur. Zeker, ze schrijven mooi, maar de invalshoeken boeien me vaak niet zo. Te Nederlands, te calvinistisch, vaak.

Ook daarom mooi dat Wieringa zijn verhaal op de Oosteuropese steppe laat ontstaan. Diepzinnige levensvragen rondom het 'joods worden' van Beg, de hoofdpersoon.  Een geheimzinnige groep ontheemden die hij ontmoet. Zwervers die overleven ten koste van anderen. Allemaal prachtige thema's. Rugzakboek!

Die eerste zinnen alleen al....

Ideaal voor de rugzak

Een traktatie vind ik het tijdens wandeltochten te kunnen lezen. Het gewicht is altijd een punt. E-readers heb ik niks mee. Dus ik koop een oud tweedehands boek en vind er dan ook voldoening in af en toe een uitgelezen deel eruit te scheuren en weg te gooien.. Een mooi alternatief is de serie Dwarsliggers, zeer lichtgewicht en fijn om te lezen. Als Dwarsligger verkrijgbaar: het prachtige boek Stoner. Ik heb ook wel eens een Bulkboek meegenomen op de Camino. Ken je ze nog van je middelbare school? Een boek als krantje, volgens mij alleen nog tweedehands te krijgen.

Paradijs der verbeelding

Boekhandels.... ah... tweedehandszaken zijn verreweg het leukst. Dit is een van de meest excentrieke: Macleods in Vancouver, Canada. Het prachtige (Engelstalige) artikel over de eigenaar is een ode aan de literatuur en aan dergelijke winkels:

The man of a hundred thousand books

Eén schrijver; twee boeken; de geografische schifting

Net twee boeken van Michael Ondaatje gelezen. Hij is erg bekend geworden door The English Patient. Fraaie film, boek nog niet gelezen.
Een prachtschrijver! Wat ik dan gek vind is dat boeken van een en dezelfde hand zo verschillend ervaren kunnen worden.

Ik vond Divisadero schitterend, werd helemaal meegevoerd in dit roerende verhaal van een familie.
Een tijdje later las ik De geest van Anil. Evenzovele schitterende observaties. Toch raakte het me veel minder.

Het heeft ook te maken met mijn geografische leestic. De geest van Anil speelt in Sri Lanka.  Een land dat weinig tot mijn verbeelding spreekt. Zo kom ik op mijn literaire wereldbeeld. Als ik boeken uitkies in een tweedehandsboekenzaak selecteer ik - naast veel meer- zeker ook op waar het verhaal speelt. Divisadero 'begint in Californië maar voert naar Frankrijk'. Zonder die flaptekst had ik het misschien laten liggen.


Zo kom ik dus op mijn reisleeswereldkaart. Lekker willlekeurig. Een schema om af en toe van af te vallen.

Create your own travel map - TravBuddy

Waar boekenmarkten voor zijn

Tegenwoordig struin ik heel wat adresjes af voor boeken. Ik heb namelijk geen bibliotheekabonnement meer en koop dus om de zoveel week een stapeltje boeken. Laatst was er een mooie boekenmarkt op de Vismarkt in Groningen met veel goed en goedkoop aanbod.

Ik trof er een boek waar ik al lang naar uitkeek: Sven Hedin. Deze Zweedse ontdekkingsreiziger maakte eindeloze reizen door Centraal-Azië eind 19e en begin 20e eeuw. Van Peking naar Moskou. Een boek uit 1923 voor 1 euro! Dan neem je toch graag de bruine vlekken (oude vochtplekken) op het kaft voor lief??

Hij reisde van Peking naar de Transsiberische spoorlijn in een open auto, bij temperaturen tot 32 graden onder nul.

Hedin was beroemd, hij was naast wetenschapper lid van het Nobelcomité. Een van de redenen dat hij voortdurend overal gevraagd wordt lezingen te geven. Een prachtig tijdsbeeld van China, Mongolië en Rusland in roerige tijden.


Nog een mooi citaat in het boek aangehaald: Habent sua fata libelli:

Boeken hebben hun eigenaardige lotgevallen.

Tegen het vergeten

Antonia Arslan, van Armeense afkomst, schrijft veel om de herinnering levend te houden aan de Armeense genocide van 1915, schandelijk genoeg nog altijd ontkend door Turkije. We gaan nog heel wat meemaken met dit land als toekomstig EU-lid.

Het Huis met de leeuweriken vond ik prachtig, in zo'n mooie stijl. 

"De groep (zigeuners) had een aparte geur, die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat, als de nestgeur van de plek waar de ziel huist, en waarnaar we uiteindelijk allemaal terugkeren."

Ingetogen geschreven, maar glashelder is toch het onnoemelijke leed dat werd aangericht. Een soort van voorbode van de Holocaust. 

Exposé

Publicatie in straatkrant De Riepe april 2014

VERHALEN VAN DE PELGRIMSWEG

Zondag 26 oktober a.s. 14:00 uur tijdens Vleugel F Podium in Haren Verhalen van de pelgrimsweg: over mijn wandelingen op de Camino de Santiago in Noord-Spanje van de afgelopen jaren.

Voordracht korte verhalen in het Huis van de Dichter in Hantum 9 maart 2014

Exposé in de Biotoop Haren tijdens koffie&gebakmiddag open dag 11 mei 2014

Dit alles in het kader van mijn arbeid aan het beroemd-schrijver-worden

Begin

Lezen en lopen

Carol Shields schrijft in De stenen dagboeken over een voettocht. Niet voor niets een voettocht. Lezen en lopen. Want is niet slechts één vraag van belang: welk boek is voor jou de moeite waard mee te nemen in je rugzak op een wekenlang wandelavontuur?
Hij dacht met een gevoel van geluk aan al die niet in jaartallen gevangen winters die over deze velden waren gegaan, aan de sneeuwmassa's, en daarna het langzaam opwarmen in het voorjaar. Later, toen hij de boomloze woeste gronden boven Inverness bereikte, had hij het gevoel of hij over Gods brede, ruwe aangezicht marcheerde. Daarna vlakte het weer af en kreeg hij een luchthartig gevoel van afdalen, zijn geest alleraangenaamst leeg en vredig. Slechts een van de talloze voorbeelden van hoe Shields zo raak de herkenbare alledaagse ervaringen in woorden weet te vangen. In dit geval de tijdloosheid en het grenzeloos grote van de wereld.
Deze wandelaar draagt Jane Eyre met zich mee, en bij elke pauze leest hij zich weg van zijn spierpijn en blaren. Het is het enige boek dat hij bezit. Welk boek kun jij telkens opnieuw in beginnen? 



wat als - je alle berichten nieuw wilde laten zijn
je zeker wilde zijn dat niemand ooit dit geschreven had
zoals je ook de wereldse stad beleefde
hoe kon dit
op elke hoek een verhaal elk portiek acht families
in ieder huis een verhaal en zeker ook een kruis
wat is dit zo'n onafzienbaar stratenplan - en dan nog al die eeuwen
wat geschied-en-is, wat geschiedt en wat is 

bevatten we het ooit en zou dat moeten

maar schrijf dit verhaal
en een boek wordt geboren

Simon

Pure chocolade!

Terwijl de romantische chocoladefilm enorm populair is - Chocolat - en het boek ook (mooi meisje+romantisch Frans pleintje+ winkel), blijkt er nog iets veel smeuiigers te bestaan over chocolade. Net ontdekt en nu aan het lezen: Philibert Schogt's Daalder. Minder mierzoet Hollywood, veel mooier verhaal.
Jongeman zet alles opzij om chocolatier te worden.Schitterend proza vol droogkomische humor.

Lijstje (perpetuum mobile)

Iedereen is dol op lijstjes. Een aantal favoriete boeken en schrijvers van mij:

De gezongen aarde, Bruce Chatwin
Nachttrein naar Lissabon, Pascal Mercier
Het lied van de loopgraven, Sebastian Faulks
Stemmen van de oude zee, Norman Lewis
De onweg naar Santiago, Cees Nooteboom
Het toeval, Carol Shields
Zen en de kunst van het motoronderhoud, Robert M. Pirsig
Vallen, Colin Thubron
Een eigen gezicht, Benoite Groult
De stem van je hart, Susanna Tamaro
Passie, Jeanette Winterson
Dit zijn de namen, Tommy Wieringa
Dave Eggers, Wat is de Wat. Citaat hieruit, blz. 109: "Er zijn twee soorten mensen: degenen die nog steeds in staat zijn met de ogen van een kind te kijken en degenen die dat niet meer kunnen."

Voor wie de klok luidt van Ernest Hemingway

Ik lees niet vaak klassiekers, feitelijk jammer, want een boek als Schuld en Boete heeft een enorme indruk bij me achtergelaten. Maar als je neust in de boekenkast van vriendin en dichter Marja van der Veen, kun je niet om de klassiekers heen.
Hemingway dus. Het speelt in de jaren dertig en is ook toen geschreven. Zo'n boek is dan ook een ware oefening in rust en kalmte bewaren, want er zijn momenten..het tempo ligt laag, de beschrijvingen zijn wel heel weids. Toch intrigeert dat, je krijgt de kans de gedachtenloop van de hoofdpersonen te volgen, net zoals je zelf weleens uitvoerig denkt over bepaalde zaken.
Het tijdsbeeld is fascinerend. Spanje in de Burgeroorlog. Een Europa gedomineerd door grootse denkbeelden aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. In Spanje de clash tussen de heersende bezittende klasse en hen die eerlijk willen delen. Maar deze burgeroorlog was volop onderdeel van het Europese machtsspel. De Russen bemoeiden zich er intensief mee, andere mogendheden ook. En er waren vele vrijwilligers uit allerlei landen. De guerillastrijders leidden een keihard bestaan. De wreedheden waren ongekend. Soms lijkt het of een burgeroorlog wat dat betreft nog erger is dan een oorlog tussen landen. Buren die tientallen jaren haat hebben opgebouwd rekenen met elkaar af, de landheer wordt gelyncht.
"Er bestaat geen mooier en geen slechter volk op de wereld, geen goedhartiger en geen wreder", schrijft Hemingway over Spanje. "En wie begrijpt ze? Ik niet, anders zou ik het allemaal vergeven. Begrijpen is vergeven. Dat is niet waar. Vergeving is overdreven. Vergeving is een christelijke gedachte en Spanje is nooit een christelijk land geweest. Het heeft altijd zijn eigen bijzondere afgodenverering binnen de kerk gehad." Hemingway laat het de hoofdpersoon, Amerikaans vrijwilliger zeggen; maar toch opmerkelijk. En verklaart het door de verwijdering van het volk van de kerk, die zich vereenzelvigde met de regering.

Mooi boek, mooie eigenzinnige stijl. Mooi tijdsbeeld van de mensheid in vooroorlogs Europa.

Boeken van Pascal Mercier

Zoals je niet mag doorbladeren om de afloop te weten - is dat een goed boek, als je de verleiding niet kunt weerstaan?- dien je ook niet een nawoord eerst te lezen. Heb dat wel gedaan bij Lea van Pascal Mercier. Prachtig hoe hij uitlegt waarom deze boekvorm werd verkozen.

Twee mannen die over hun leven vertellen, het komt me opeens voor dat het maar weinig voorkomt in romans, twee mannen die zo diep hun gevoelsleven blootleggen. Of is het altijd zo dat je leest wat je wilt lezen op een gegeven moment. Het pleit ervoor boeken opnieuw te lezen, op een ander moment in je leven.
Niets mooier vind ik dan dat ogenblik: welk boek kies ik nu om in te beginnen. Een heerlijk moment.
Maar ik dwaal af.

Lea is gepubliceerd in 2010. Zes jaar eerder schreef Mercier het boek dat hem bekend maakte: Nachttrein naar Lissabon. Deze zomer kreeg ik het uit handen van Roelf Reinders, en het fascineerde me van eerste tot laatste letter. Ademloos uitgelezen. Pas als woorden poëzie zijn, werpen ze werkelijk licht op de dingen, schrijft Mercier. Het geldt voor vele passages in zijn boek.
Waarlijk een rugzakboek.

Pascal Mercier is het pseudoniem van Peter Bieri (1944), Zwitsers hoogleraar filosofie.

Midwinter leestijd

8:38 uur 's morgens midwinter. De fijnste vakantie van het jaar. En veel lezen in deze uitslaaptijd. Bezig met Het lied van de loopgraven. Sebastian Faulks. Deze schrijver graaft greppeltjes in mijn geheugenlandschap zodat de aanvoer van gedachten mee meandert. Vind je dit geen mooie volzin voor een recensie? Ik bedacht het al denkend over wat lezen met je doet... Hoe dan ook- ik vind het een schitterend boek. Faulks weet de gedachtenwereld van zijn karakters zo geweldig mooi neer te zetten. Lyrisch word ik ervan ja.

Wandelen

Over Laurie Lee,

Die zomerochtend waarop ik van huis wegwandelde

Een voettocht in Spanje vorig jaar bracht veel inspiratie over wandelen.
Die zomerochtend waarop ik van huis wegwandelde, of As I walked out one midsummer morning is een prachtig boekje van Laurie Lee, gepubliceerd in 1969. Hij verliet huis en haard in 1933 en belandde in Londen. Hij werkte er een tijdje, maar besloot naar het buitenland te gaan. Maar waarnaartoe? Hij herinnerde zich opeens een zinnetje: de vertaling van 'geef me alsjeblieft een bekertje water' in het Spaans. En zo werd het Spanje...
Hij arriveert per boot in Vigo, en wandelt maandenlang naar het zuiden. Het is een echte zwerverstocht: als hij op een kruispunt staat doet de klank van Vallodolid hem besluiten daarheen te gaan in plaats van naar Oviedo/Leon. Prachtig tijdsbeeld van Spanje in de jaren dertig.

Slad Valley in Engeland, waarvandaan Laurie Lee vertrok. Het roze huis, tweede van rechts, zuidwestelijk van de kerk. 

Taalzaken: Arabische leenwoorden in het Nederlands

Jaren geleden knipte ik een berichtje over een interessant boek uit de Ramsjrubriek van NRC. Pas onlangs kreeg ik het te pakken: Koffie, kaffer en katoen: Arabische leenwoorden in het Nederlands. Een boekje van Marlies Philippa over de grote en vaak onverwachte invloeden van het Arabisch op onze taal. Hele gewone woorden als koffie, spinazie, alcohol, admiraal, albatros, cheque, soda, sinaasappel. Allemaal vanuit het Arabisch in de Europese talen opgenomen. De belangrijkste bron van die invloed was Islamitisch Spanje. Al-Andalus is de fraaie en mystieke naam van het rijke kalifaat in Zuid-Spanje, dat ons zoveel schatten bracht in kennis, kunst, architectuur enzovoort.

Gamaschen is ook zo'n prachtig woord. Voor dit boekje nooit de betekenis geweten, maar het heeft zo'n geheimzinnige klank. Van oorsprong waren gamaschen een soort overschoen om kousen te beschermen. deze waren van leer gemaakt.Via het Frans en Provencaals leenden we dit woord van het Spaanse guadameci (een zachte leersoort). Dit was weer overgenomen van het Arabische (djild) ghadamisi- leer uit de stad Gadames in Libië. Gamaschen werden veel gedragen tot de 17e eeuw. Later raakte het woord in onbruik, tot het via het Duits terugkeerde toen berg- en sneeuwsport opkwamen. En nu draag je ze om je berg- of wandelschoenen te beschermen tegen regen of sneeuw.

De uitgave van Een boer in zijn tijd

Schrijven doe ik op mijn blogs, privé in dagboeken, en ook in mijn vorig jaar zelf uitgegeven boek. Het is uitverkocht. Lees wel verder. Het is het verhaal van de ontmoetingen tussen de schrijver en de boer, met als titel Een boer in zijn tijd. Klaas, van 1926, is veehouder in ruste en woonde onder de rook van Groningen. Als alle oude boeren heeft hij nog zo lang het kon wat vee en land gehad. Klaas is een geboren verteller. Een geschenk voor de schrijver. Ik hoefde slechts te gaan zitten en luisteren, de verhalen kwamen vanzelf. Een boeiend proces.
Ik zou je trouwens het zelf uitgeven niet aanbevelen. Om deze 230 boeken vorm te geven, te laten drukken, te verspreiden en verkocht te krijgen is een heel karwei. Ik had er dan op dat moment wel de tijd voor, maar zou het niet opnieuw zelf doen. Bovendien zijn er via een uitgever meer boeken te verkopen.

Tekst en foto's staan online, zie http://eenboerinzijntijd.blogspot.nl/ 

 

Simon

Bezielde fotografie in een schitterend maar oh zo triest fotoboek

Over Roman Vishniac,

A Vanished World

 

 

“Ik kijk naar de ziel van mensen. Ik wacht met het maken van een foto tot die ziel te zien is, eerder druk ik niet af.” De maandag overleden fotograaf Roman Vishniac (92) legde aan de vooravond van de holocaust met zijn verborgen camera het joodse leven in Oost-Europa vast voor het zou verdwijnen. Vishniac, die in Rusland was geboren en in de jaren dertig in Berlijn woonde, kon naar Amerika vluchten. Pas in de jaren zeventig werd zijn werk door het grote publiek ontdekt. Van de 16.000 foto’s die hij gedurende zes jaar op zijn reizen door Polen, Tsjechoslowakije, de Baltische staten maakte, zijn 2.000 negatieven bewaard gebleven. Een kleine 200 zijn in 1983 gepubliceerd in het indrukwekkende boek A Vanished World. Als handelsreiziger, een enkele keer vermomd in een nazi-uniform, zijn Rollei onder de jas of in zijn koffer en zijn Leica in een zakdoek gemoffeld, ontliep hij de (anti-joodse) autoriteiten. Belangrijker echter was dat hij op deze wijze het joodse leven op straat en binnenshuis in zijn authenciteit kon weergeven.

Roman Vishniac fotografeerde tegen het vergeten.

Dit schreef Joost Divendal in Trouw, eind januari 1990, na Visniac's overlijden. Ik kocht het boek een paar jaar terug. Ik vond het eigenlijk een schande dat zoiets moois in de ramsj kon liggen. Het is geen vrolijk boek, het zet je natuurlijk steeds aan het denken over wat er met de het merendeel van deze mensen op de foto's gebeurd is, over antisemitisme. 

Inspiratie uit de negentiende eeuw

Over Emile Guillaumin,

Het landelijk leven

Een mooie inspiratiebron over het boerenleven is een boek dat ik in de ramsj tegenkwam en toch zeker al drie keer gelezen heb: 'Het landelijk leven'. Emile Guillaumin was boer en schrijver, en tekende het levensverhaal op van zijn oude buurman Tiennon.
Het leven van een boer in Midden-Frankrijk in de 19e eeuw. Het boek werd voor het eerst uitgegeven in 1922. 'Het leven zoals het werkelijk geweest moet zijn', schreef Rudy Kousbroek in een recensie. Geschiedenis uit de eerste hand waarin dan weer oudere tijden doorklinken, mooi vind ik dat.

Guillaumin had zelf niet meer dan vijf jaar lagere school gehad en was autodidact. Hij schreef een prachtig boek, dat hij opdroeg 'aan de boeren van vroeger en in het bijzonder aan de oude mannen uit mijn jeugd.' Mooi.

zie ook mijn blog http://eenboerinzijntijd.blogspot.nl/

Joodse erfenis

De Joodse geschiedenis vormt altijd een inspiratiebron. Ik kwam een fraai boek tegen. De 25 Joodse begraafplaatsen in de provincie Groningen zijn mooi beschreven in een boek van Han Lettinck, 'Klein en groot zijn daar gelijk'. Aan de hand van dit boek bezoek ik ze in de loop van de tijd. Een verslag hiervan op mijn blog http://opdeplaatsrust.blogspot.nl/ over begraafplaatsen e.d.

Zen en.....

Over

Zen en de kunst van het motoronderhoud van Robert M. Pirsig

Op 29 mei 1989 kocht ik Zen en de kunst van het motoronderhoud, geschreven door Robert M. Pirsig. Gisteren las ik het uit. Blz. 265 vormde mijn werkelijke point of no return- opeens 'jammer om straks uit te hebben', en is dat niet het kenmerk van een 'goed boek'? Eerdere leespogingen strandden in de soms zware filosofische verhandelingen. En ik moet zeggen dat deze bestseller zijn zwakke momenten heeft. Vooral bepaalde begrippen die de schrijver veelvuldig hanteert zijn wat ongrijpbaar, maar staan wel centraal in het boek. Het is het verslag van een in 1968 ondernomen motortocht van vader en zoon (11). Vrolijk stemt het niet echt, vooral de relatie tussen vader en zoon is afstandelijk, wat vervreemdend, de vader is te zeer door zichzelf in beslag genomen. Maar misschien ook gewoon realistisch, zeker voor de jaren zestig.. Onder de overpeinzingen van de schrijver zitten af en toe juweeltjes. Eigenlijk is het één groot pleidooi voor het aloude ambacht, voor een rustige overweging van zaken, voor schommelstoelen op veranda's in de schemering.

Vervuld van God

Pirsig schrijft veel over de arbeidsvreugde, en dat is in deze tijd van schaalvergroting en anonimiteit op vele fronten een belangrijk thema. Vind ik dan- de kunst je werk persoonlijk en zinvol te houden. Ik denk aan de prachtige uitspraak van Kahlil Gibran: 'arbeid is zichtbaar gemaakte liefde.' 

Citaat over arbeidsvreugde: "De Grieken noemden het enthousiasmos waar ons 'enthousiasme' vandaan komt, en dat betekent letterlijk 'gevuld met theos', of God.. Wie van arbeidsvreugde vervuld is verdoet zijn tijd niet met broeierig gepeins."

Leven in je omgeving

Ergens houdt Pirsig een prachtige verhandeling over het 'primaire' en het 'secundaire' Amerika. Primair- de steden vooral, waar de mensen als het ware door je heen kijken. Hoe dichter opeen gepakt, hoe eenzamer de mensen leven. "De media hebben de mensen ervan doordrongen dat alles in hun directe omgeving onbelangrijk is. Ze kijken je even aan, scannen je als het ware. En dan ben je een 'ding'. Je bent namelijk niet echt, want je bent niet op tv." Vervolgens het secundaire Amerika- achterafwegen, kinderen met denneappels en hommels, lange overpeizingen en kilometers vrije lucht aan de horizon. Daar overheerst wat direct om ons heen is, en daar is dus ook nauwelijks eenzaamheid."

Mooi.

De vorm van de dingen!

Ik ben zelf weg van veel vormgeving van vroeger. Iedereen kent dat wel. Niet voor niets wordt er veel 'retro' gemaakt. Maar een Volvo Amazone... net of het niet meer gemaakt KAN worden.. het is een auto en that's all there is

Pirsig beschrijft hoe de moderne techniek, en vooral het denken erover, leidt tot producten die uiterlijk zo saai zijn, dat er weer vormgeving overheen moet om het nog acceptabel te maken. En dat is inderdaad het grote onderscheid denk ik: mooie dingen, dat zit 'm zeker ook in wat van zichzelf al mooi is. Dat heeft veel met functionaliteit te maken, maar ook met regionale bouwmaterialen, met ijzer in plaats van plastic, handwerk soms, nou ja enzovoort!

367 bladzijden die gemengde gevoelens oproepen. Maar ergens gaat het raken: 'vertraag je tempo eens. Ga eens gewoon een poosje naar je motor zitten kijken, zoals je naar een dobber kunt zitten staren. En dan komt er in je gedachten een klein feitje bovendrijven, en dat zal bescheiden vragen of je erin geïnteresseerd bent. Zo blijft de wereld immers draaien. Door interesse.'

Mooi toch. Interesse.  

Cheb’s water

Ik vertel je een zelf geschreven verhaal

Achter Lemberg woonde een man die Mordechai heette. Hij wist diep van binnen altijd dat er bijzondere dingen met hem zouden gebeuren. Mordechai was tuinder, maar de oogst bracht nooit zoveel op.

Er stopte eens een rijtuig voor zijn deur. Een dikke koopman stapte uit en kondigde aan Mordechai’s tuin te willen kopen, meteen. Waar moet ik dan van leven, vroeg Mordechai hem. Van de wind? De koopman zweeg en legde het geld op tafel. Zoveel dat Mordechai niet kon weigeren.

Een tijdje leefden Mordechai en zijn vrouw Simcha van dat geld, ja genoten zelfs af en toe van de rust. Maar de vraag bleef terugkomen- wat straks?

Weer kwam een handelaar langs, die de tuin wilde kopen. Mordechai vertelde dat de tuin weg is, de dikke Cheb heeft hem gekocht. Hij vroeg de koopman waarom deze de tuin zo graag wilde hebben. Ach, lachte de oude koopman, er zit daar een oude waterbron verborgen.

Mordechai ging nieuwsgierig kijken, en ja, Cheb, de nieuwe eigenaar, heeft een put geslagen, een stalletje ingericht en verkocht vanuit zijn hangmat kruiken heerlijk vers bronwater. Een mooi jong meisje vulde de kruiken voor hem.

Mordechai werd jaloers en gooide die nacht een dode kip in de bron. De volgende dag kwam het meisje van de bron Mordechai zijn geld terugbrengen. Dat heeft Cheb op zijn sterfbed zo gewild. Hij dronk ’s morgens altijd als eerste uit de bron.

Mordechai biechtte Simcha alles op, ze waren in diepe rouw. Toen ze terugkeerden naar de tuin was alles overwoekerd, het groeiseizoen was al voorbij. Huilend zat het aardige meisje bij de put. Mordechai haalde de kip uit de bron. Nu moesten ze veertig dagen wachten tot de bron gezuiverd was.

Mordechai begroef de kip naast het pas gedolven graf van dikke koopman Cheb, en besloot daar veertig dagen zijn wake te houden. Simcha en het meisje, Micha, bouwden een klein schuilhutje, brachten hem eten. Het meeste weigerde hij. Sterk vermagerd en vuil kwam Mordechai na zijn wake terug bij de bron. Micha bracht hem de eerste kruik. Mordechai dronk vol overgave de hele kruik leeg, en vroeg om meer water.

De bron droogde nooit meer op. Mordechai’s groente werd mooier dan ooit. Micha namen ze als hun dochter aan. Simcha en Micha verkochten het water, Cheb’s water stond er op de kruiken. Hun leven was goed, beter dan het ooit geweest was.

En ieder jaar op dezelfde dag gooide Mordechai een dode kip in de bron, en dan dronken ze het water veertig dagen niet. De mensen stonden in de rij te wachten na die veertig dagen. En de mensen verbeeldden zich dat ze altijd wat vrolijker waren als ze Cheb’s water hadden gedronken.

                                                                                                                        Simon

Filmpje waarin ik dit voorlees in het Engels met een snufje muziek