Ik vertel je een zelf geschreven verhaal
Achter Lemberg woonde een man die Mordechai heette. Hij wist diep van binnen altijd dat er bijzondere dingen met hem zouden gebeuren. Mordechai was tuinder, maar de oogst bracht nooit zoveel op.
Er stopte eens een rijtuig voor zijn deur. Een dikke koopman stapte uit en kondigde aan Mordechai’s tuin te willen kopen, meteen. Waar moet ik dan van leven, vroeg Mordechai hem. Van de wind? De koopman zweeg en legde het geld op tafel. Zoveel dat Mordechai niet kon weigeren.
Een tijdje leefden Mordechai en zijn vrouw Simcha van dat geld, ja genoten zelfs af en toe van de rust. Maar de vraag bleef terugkomen- wat straks?
Weer kwam een handelaar langs, die de tuin wilde kopen. Mordechai vertelde dat de tuin weg is, de dikke Cheb heeft hem gekocht. Hij vroeg de koopman waarom deze de tuin zo graag wilde hebben. Ach, lachte de oude koopman, er zit daar een oude waterbron verborgen.
Mordechai ging nieuwsgierig kijken, en ja, Cheb, de nieuwe eigenaar, heeft een put geslagen, een stalletje ingericht en verkocht vanuit zijn hangmat kruiken heerlijk vers bronwater. Een mooi jong meisje vulde de kruiken voor hem.
Mordechai werd jaloers en gooide die nacht een dode kip in de bron. De volgende dag kwam het meisje van de bron Mordechai zijn geld terugbrengen. Dat heeft Cheb op zijn sterfbed zo gewild. Hij dronk ’s morgens altijd als eerste uit de bron.
Mordechai biechtte Simcha alles op, ze waren in diepe rouw. Toen ze terugkeerden naar de tuin was alles overwoekerd, het groeiseizoen was al voorbij. Huilend zat het aardige meisje bij de put. Mordechai haalde de kip uit de bron. Nu moesten ze veertig dagen wachten tot de bron gezuiverd was.
Mordechai begroef de kip naast het pas gedolven graf van dikke koopman Cheb, en besloot daar veertig dagen zijn wake te houden. Simcha en het meisje, Micha, bouwden een klein schuilhutje, brachten hem eten. Het meeste weigerde hij. Sterk vermagerd en vuil kwam Mordechai na zijn wake terug bij de bron. Micha bracht hem de eerste kruik. Mordechai dronk vol overgave de hele kruik leeg, en vroeg om meer water.
De bron droogde nooit meer op. Mordechai’s groente werd mooier dan ooit. Micha namen ze als hun dochter aan. Simcha en Micha verkochten het water, Cheb’s water stond er op de kruiken. Hun leven was goed, beter dan het ooit geweest was.
En ieder jaar op dezelfde dag gooide Mordechai een dode kip in de bron, en dan dronken ze het water veertig dagen niet. De mensen stonden in de rij te wachten na die veertig dagen. En de mensen verbeeldden zich dat ze altijd wat vrolijker waren als ze Cheb’s water hadden gedronken.
Simon
Filmpje waarin ik dit voorlees in het Engels met een snufje muziek
